The end of this summer

Nick Drake - Parasite

Lifting the mask from a local clown
Feeling down like him
Seeing the light in a station bar
And travelling far in sin
Sailing downstairs to the northern line
Watching the shine of the shoes
And hearing the trials of the people there
Who's to care if they lose.
And take a look you may see me on the ground
For I am the parasite of this town.

Dancing a jig in a church with chimes
A sign of the times today
And hearing no bell from a steeple tall
People all in dismay
Falling so far on a silver spoon
Making the moon for fun
And changing a rope for a size too small
People all get hung.
Take a look and see me coming through
For I am the parasite who travels two by two.

When lifting the mask from a local clown
And feeling down like him
And I'm seeing the light in a station bar
And travelling far in sin
And I'm sailing downstair to the northern line
Watching the shine of the shoes
And hearing the trials of the people there
Who's to care if they lose.
And take a look you may see me on the ground
For I am the parasite of this town.
And take a look you may see me in the dirt
For I am the parasite who hangs from your skirt.

Προξενιό Νο 2 (εναλλακτικός τίτλος: «Ε;»)

Ντριιιιιιιιιινννννννν...

- Εμπρός;

- Έλα φίλος, Τάκης speaking.

- Γεια σου φίλε. Τι μπορώ να κάνω για σένα;

- Γιατί μου μιλάς σα να είμαι ξένος;

- Γιατί είσαι. Έλα πλάκα κάνω (!). Όλα καλά;

- Καλά φίλος. Πήρα να δω τι κάνεις.

- Τίποτα ιδιαίτερο Τάκη. Προσπαθώ να αυτοκτονήσω βλέποντας τηλεόραση.

- Μα εσύ δε βλέπεις ποτέ τηλεόραση.

- Το ξέρω. Δεν ξέρω τι με έπιασε απόψε. Και να φανταστείς ότι ακόμη δεν την έχω ανοίξει καν.

- Δε χάνεις και πολλά φίλος. Εκλογές γίνονται και σε κάθε κανάλι έχει τις ανάλογες εκπομπές.

- Κάβλα. Ό,τι καλύτερο για να κόψει το νήμα της ζωής μου. Αρχίζω να πιστεύω πως η ανία σε συνδυασμό με την αποστροφή και την καταστροφή που προκαλούν οι πολιτικοί είναι το όπλο του μέλλοντος. Μπροστά σε αυτά, η ατομική βόμβα είναι ατομική πίτσα.

- Έχεις δίκιο φίλος. Αλήθεια, εσύ τι θα ψηφίσεις;

- Οτιδήποτε χρειάζεται τις ωριμότερες αποφάσεις και τις λιγότερες κινήσεις.

- Δηλαδή;

- Τίποτα.

- Πρώτη φορά δεν είναι που απέχεις;

- Ναι.

- Και πιστεύεις ότι η αποχή είναι μια ώριμη πολιτική επιλογή;

- Πιστεύω ότι τα πάντα είναι ωριμότερα από το να πάει κάποιος και να δείξει την εμπιστοσύνη του σε ένα μάτσο σόλοικους σκατιάρηδες με ιδιοτελείς φιλοδοξίες. Πάρε για παράδειγμα την Ντόρα Μπακογιάννη. Σου εμπνέει εμπιστοσύνη αυτή η «γυναίκα»; Δεν θέλεις να της λιώσεις τη γλώσσα στο ρεντέ; Ή τον Γιακουμάτο: αν τύχαινε να καθήσει δίπλα μου στο ΚΤΕΛ, θα ζητούσα από τον εισπράκτορα να αλλάξω θέση. Αμ οι άλλοι; Πιστεύεις ότι ο «Γιωργάκης» είναι σε θέση να ντυθεί μόνος του; Η Παπαρήγα είναι φορέας σύγχρονων ιδεών; Ο Αλαβάνος δεν είναι ο Κότσιρας της πολιτικής;

- Ναι αλλά μέχρι τώρα ψήφιζες. Και υποστήριζες ότι ήταν καλύτερο από την αποχή.

- Και λοιπόν; Δεν επιτρέπεται να αλλάξω γνώμη; Εξ άλλου, είναι καλύτερο να αλλάξεις γνώμη για το αν θα ψηφίσεις ή όχι, παρά για το ποιον θα ψηφίσεις. Τέλος.

- Καλά, εσύ ξέρεις. Άλλο τι κάνεις;

- Τα γνωστά. Ασχολούμαι με πολλά. Είμαι πολυ-άσχολος. Είμαι πολύ-asshole.

- Από γκόμενες πώς πας;

- Πώς να πάω; Ξέρεις εσύ καμιά που να άντεχε έναν τύπο σαν κι εμένα;

- Ξέρω μια!

- Κι εγώ, αλλά έζησε τον 17ο αιώνα και ήταν τυφλή.

- Ποια εννοείς;

- Καμιά συγκεκριμένη. Σίγουρα θα υπήρχε πάντως κάποια με αυτά τα χαρακτηριστικά.

- Άσ'τα αυτά. Σου έχω έτοιμο προξενιό!

- Κι εγώ υποτίθεται πως πρέπει να χαρώ τώρα;

- Ωχ μωρέ μαλάκα, μια ζωή το δύσκολο κάνεις!

- Όχι φίλε. Εσύ το ψάχνεις. Εγώ δε σου ζήτησα ποτέ να με προξενέψεις. Καθόμουν ήσυχος σχεδιάζοντας τον ανώδυνο θάνατό μου ώσπου μου τηλεφώνησες γεμάτος προτάσεις.

- Έλα, είναι καλή σε λέω!

- Γιατί, την δοκίμασες; Θέλω να ξέρεις ότι δεν παίρνω γυναίκα από δεύτερο χέρι.

- Λοιπόν, είναι 25 χρονών και συνάδελφος!

- Συνάδελφος ποιανού; Δική μου ή δική σου; Εσύ είσαι ταξιτζής.

- Δική σου ρε ηλίθιε. Απ' αυτές τις ευαίσθητες, τις θεωρητικές μωρέ, με λογοτεχνίες και ποιητικές βραδιές, «ψαγμένη» σε λέω!

- Αν όλα αυτά είναι θετικά, τότε τα αρχίδια μου είναι φτιαγμένα από φαγεντιανή.

- Ε;

- Τίποτα. Συνέχισε, καλά τα πας, με πείθεις.

- Λοιπόν, ψάχνεται πολύ αλλά είναι «δύσκολη». Θέλει κάποιον μορφωμένο και ευαίσθητο.

- Γιατί δεν την προξενεύεις σε κανένα πτώμα; Σου φαίνομαι να πληρώ τις προϋποθέσεις της; Και στη τελική, πολλές «δηλώσεις» πέφτουν τελευταία: «τον άνδρα τον θέλω έτσι, το σπίτι μου να είναι έτσι, θέλω 3 παιδιά»... πολλές δηλώσεις ρε φίλε... εγώ το μόνο που ξέρω να κάνω καλά είναι να κλάνω όταν δεν πρέπει και να κυκλοφορώ γυμνός στο σπίτι... και δεν θέλω να πληρώσω άλλες προϋποθέσεις...γενικότερα, σε όλους τους τομείς της ζωής μου.

- Κατάλαβα. Πάλι σ' έπιασε η μαλακία...

- Ευχαριστώ. Η οξυδέρκεια σε συνδυασμό με την ευπροσηγορία σε χαρακτηρίζουν.

- Ε;

- Τίποτα, τίποτα. Συνέχισε και πάλι.

- Τι να συνεχίσω μωρέ! Να κανονίσω να βγούμε να τη γνωρίσεις; Είναι καλή εμφανισιακά, το σώμα της είναι τέλειο!

- Και λοιπόν; Πρόκειται να το χρησιμοποιήσω ως εκμαγείο;

- Ε;

- Εννοώ πως δεν είμαι και πολύ κοινωνικός τελευταία και γενικότερα έχω πρόβλημα να βρίσκομαι δίπλα σε ανθρώπους που δεν ξέρω. Αισθάνομαι ότι πρέπει να μιλώ και να κινούμαι με συγκεκριμένο τρόπο και αυτό μου τη δίνει. Επίσης, βαριέμαι. Εύκολα, αβασάνιστα, γρήγορα και όχι πρόχειρα. Βαριέμαι. Βαριέμαι αυτήν, εσένα, εμένα, τους ανθρώπους, τον ήλιο, το οξυγόνο, το άζωτο... βαριέμαι όλους και όλα. Δεν θέλω να στρώσω τον κώλο μου σε μια καρέκλα σ' ένα μπαρ και να παίξω τον ρόλο του υποψήφιου εραστή. Προτιμώ να είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου και να κοιτώ το ταβάνι. Μέχρι να το βαρεθώ κι αυτό δηλαδή...

- Τι να σου πω ρε φίλε! Κάθε φορά ο ίδιος μαλάκας είσαι!

- Θα μπορούσα κάλλιστα να πω το ίδιο και για σένα... Ευχαριστώ πάντως που για άλλη μια φορά προσπάθησες να μου φτιάξεις τη ζωή αλλά δε βλέπω να γίνεται τίποτα. Ελπίζω να μη μείνει στο ράφι η υποψήφιά σου!

- Αει στο διάολο μωρέ, κάθομαι και ασχολούμαι μαζί σου! Εγώ φταίω ρε πούστη!

- Χαίρομαι ιδιαίτερα γι' αυτή την κρίση αυτογνωσίας που σε έπιασε!

- Λοιπόν, πέρα από την μαλακία, αν αλλάξεις γνώμη, στείλε μήνυμα να κανονίσω, εντάξει;

- «Έως κόρακες λευκοί γένωσιν»

- Ε;

- Τίποτα, κάνε δουλειά σου...

- Κλείνω. Τα λέμε. Κοίτα να γίνεις άνθρωπος!

- Η επιθυμία σας διαταγή για μένα...

- Αντε γεια ρε...

- Άντε γεια...

Μπιιιιιιιιιιιιιπ...

Ποίηση...

Έχετε δει αυτό το φιλμ; Αν όχι, ψάξτε να το βρείτε. Πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά.

Χθες είδα το συγκεκριμένο φιλμ για 4η φορά. Γενικότερα, βλέπω τα φιλμ που μου αρέσουν πολλές φορές, τόσο που συχνά καταντώ να θυμάμαι πολλούς διαλόγους και ατάκες. Το κάνω επειδή κάθε φορά παρατηρώ νέες λεπτομέρειες.

Το θέμα φυσικά δεν είναι αυτό. Δεν συνέβη τίποτε το ιδιαίτερο το οποίο με οδήγησε στο να προτείνω, έτσι ξεκάρφωτα, ένα φιλμ. Είναι η ανία που με ωθεί στο να γράφω ό,τι μου' ρχεται στο μυαλό. Ας πούμε, τώρα βρίσκομαι σε ένα Νετ Καφέ. Περπατούσα αμέριμνος, απολαμβάνοντας την καλοκαιρινή ανεργία (το' χει το επάγγελμα, βλέπετε) πίνοντας τον καφέ μου σε φελιζολένιο ποτήρι (κάτι που με κάνει ιδαίτερα σέξι, ειδικότερα όταν η επίσημη θρησκεία του κόσμου είναι ο δαλτωνισμός) και ξαφνικά αποφάσισα να γράψω στο μπλογκ μου. Η εγκεφαλική διεργασία που προηγήθηκε του παρόντος ποστ είναι η εξής:

«...μμμ...χμμμ...έλα μωρέ, δε γαμείς....»

Η ίδια εγκεφαλική διαδικασία ελάμβανε χώρο και πριν από άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια τα οποία πραγματοποίησα.

Ας μιλήσουμε όμως για τη νύχτα. Ως γνωστόν, η χειρότερη στιγμή της ημέρας για έναν μανιοκαταθλιπτικό είναι το μεσημέρι. Τότε είναι που η διάθεση είναι τόσο αφόρητα πεσμένη ώστε συχνά οδηγεί σε απρόσμενες αντιδράσεις. Το βράδυ, η νύχτα, είναι η κάθαρση του μανιοκαταθλιπτικού: Εκδικείται τη μεσημεριανή μιζέρια. Επέλεξα να βγαίνω από το σπίτι τα μεσημέρια και να μένω μέσα τα βράδια. Από τότε, η διάθεσή μου καλυτέρεψε. Όχι όμως και η κοινωνική μου ζωή. Η τελευταία συναναστροφή που είχα με άνθρωπο σώζεται ως μαρτυρία σε σφηνοειδή γραφή, κάπου στην Μεσοποταμία.

Τι έλεγα; Α, η νύχτα... Αν δεν υπολογίσει κάποιος την αϋπνία, η νύχτα είναι ο παράδεισός μου. Τότε βγαίνει ο Mr Hyde του εαυτού μου, ένας αναπάντεχα καλοκάγαθος χαρακτήρας, σε αντίθεση με το μαλακισμένο αρχίδι που είμαι κατά τη διάρκεια της ημέρας (ανώνυμοι, την πατήσατε, τώρα που βρίζω ο ίδιος τον εαυτό μου εσείς τι θα κάνετε; μάλλον θα αφοσιωθείτε στη συλλογή αγκυλωτών σταυρών...). Τη νύχτα λοιπόν γίνομαι ευαίσθητος και ανθρώπινος. Όλοι όσοι δε με γνώρισαν νύχτα, χάνουν. Χάνουν σας λέω!!! Επίσης, «χάνουν» και όλοι όσοι με γνώρισαν - νύκτα ή μέρα δεν έχει σημασία.

Η νύκτα, λοιπόν, είναι η καθαρσή μου, είναι το tour de force της ευαισθησίας μου... είναι η ώρα που λέξεις «μουνί», «βυζιά», «κώλος» αντικαθίστανται με τις λέξεις «αιδοίο», «μαστοί» και «Μητσοτάκης». Μάλιστα, η πιο ευαίσθητη στιγμή μου είναι όταν γράφω σονέτα κατά τη διάρκεια του χεσίματος στη 1 τα ξημερώματα: εκεί είναι να με λατρέψεις, ξεχειλίζω από ερωτισμό! Έχω και μια ποιητική συλλογή στα σκαριά, θα κυκλοφορήσει σε πολλά αντίτυπα και θα με κάνει φυσικά διάσημο στους λογοτεχνικούς κύκλους της πόλης. Μετά θα ακολουθήσουν προσκλήσεις σε δωρεάν γεύματα (το μόνο προτέρημα της φήμης, εδώ που τα λέμε), συνεργασίες με μεγάλους εκδοτικούς οίκους, τρελά πάρτι, οινοποσίες, παρτούζες και όλα τα συμπαρομαρτούντα μιας ονειρεμένης ζωής μέσα στον ωκεανό της διασημότητας. Πιστεύω πως το κίνητρο του κάθε σύγχρονου λογοτέχνη δεν είναι η «προσωπική έκφραση και η κατάθεση ψυχής» αλλά όλα αυτά τα προαναφερθέντα, όλες αυτές οι ηδονές που μετά γίνονται ιστορίες που διηγούμαστε στους φίλους μας με σκανδαλιστικές λεπτομέρειες και ουσιαστικά στρώνουν τον δρόμο προς την απόλυτη αναγνωρισιμότητα και την γραφικότητα, εν τέλει, αφού κάθε φημισμένος και αναγνωρίσιμος καταλήγει να νομίζει ότι οι υπόλοιποι γύρω του σχηματίζουν μια τεράστια κωλοτρυπίδα την οποία αυτός γαμάει και αυτή του λέει και «ευχαριστώ». Ή μήπως κάνω λάθος; Λάθος ή όχι, ούτε που με νοιάζει.

Όσοι συνεχίζετε ακόμη να διαβάζετε αυτό το κείμενο, είστε πολύ δυνατοί άνθρωποι. Σας αγαπώ, η πρόσκλησή σας στην σκηνοθετημένη κηδεία μου θα είναι δωρεάν και θα λάβετε complementary μπουρεκάκι στην δεξίωση που θα ακολουθήσει στο καφέ-μπαρ «το Φορμαρισμένο Λυχνάρι».

Α, και κάτι τελευταίο: μην αγοράσετε ποτέ σώβρακο από τον τρίτο πάγκο (στη πλευρά του γηπέδου) της λαϊκής αγοράς της Τούμπας: αγόρασα τρία και τρύπησαν όλα μετά από δυο πλύσεις.

Ahoy για τον δρόμο και πάλι και το βράδυ: «ποίηση και τουαλέτα»: δυο ασυμβίβαστες έννοιες στην ίδια πλευρά.

(Δεκαπέντε άνδρες γύρω απ' την κασέλα του νεκρού - γιο χο χο! και μια μπουκάλα ρούμι)

Αhoy λέμε ρεεε!!!

Χθες γνώρισα μια πουτάνα

Χθες γνώρισα μια πουτάνα. Ήταν πουτάνα στο επάγγελμα και όχι στην ψυχή.

Την ρώτησα "Τι είναι καλύτερο, να είσαι πουτάνα στο επάγγελμα και σωστή στην ψυχή, ή το αντίστροφο;"
Μου απάντησε ότι θα μου έκανε έρωτα δωρεάν, επειδή της άρεσε η ερώτηση.

Κάτι παρόμοιο συνέβη όταν κάποτε γνώρισα μια κοπέλα και η πρώτη ερώτησή μου προς αυτήν ήταν "Πιστεύεις ότι η πορνογραφία είναι μορφή τέχνης;". Το ίδιο βράδυ κάναμε έρωτα. Ή μήπως δεν οφειλόταν σ' αυτό; Πάντως, αν ήταν μορφή τέχνης, τότε εκείνο το βράδυ θα περιγραφόταν καλύτερα με έναν πίνακα του Kandinsky.

Είδατε τι ψαγμένος που είμαι; Ξέρω και τον Kandinsky, βρωμοκουλτουριαραίοι.

Κάθε φορά που χτυπά το τηλέφωνο η διάθεσή μου να το σηκώσω ολοένα και μειώνεται. Χθες βράδυ, κάποιος επέμενε. Το άφηνα να χτυπά για ώρα, μέχρι που μου χάλασε τη διάθεση, εκνευρίστηκα και έδωσα μια γροθιά στο τραπέζι του ΙΚΕΑ. Το τραπέζι έσπασε αλλά τα ΙΚΕΑ συνεχίζουν να υπάρχουν. Δεν θα ξανα-αγοράσω τίποτε από εκεί, εκτός ίσως από εμφιαλωμένο νερό.

Τι λέγαμε; Τίποτα φυσικά, ανούσιες διασκορπισμένες σκέψεις.

Τελευταία τρώω πολύ κρεμμύδι και το στομάχι μου υποφέρει. Ένα από τα δυο πρέπει να φύγει.

Ανακάλυψα ότι έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου. Τα περισσότερα αφορούν σε ουσιαστικά της Αρχαίας Ελληνικής.

Έρχονται εκλογές. Ένα κομμάτι παριζάκι στην κάλπη με τα ψηφοδέλτια είναι μια gourmet επιλογή.

Πάω να ψηφίσω. Τα λέμε μετά. Αει στο καλό.

Blogs of note (unz unz)

PRETENTIOUS



Διαβάζω μπλογκς τον τελευταίο καιρό. Πολλά. Είδα την εξέλιξη αλλά και την στασιμότητα μερικών. Κάποια κολλήματα δεν σταματούν. Άλλα πρήζονται και μετατρέπονται σε οιδήματα. Μερικά ξεπερνιούνται. Γουστάρω! Τελικά, ένας HTML κώδικας αποδείχτηκε δυνατότερος από την προσωπικότητα. Όλα γίνονται εκεί μέσα!!! Εκεί μιλάς, εκεί κλαίς, εκεί γαμάς, εκεί μαλώνεις, εκεί φιλιώνεις...

Θυμάμαι την τελευταία φορά που έχυνες μελετώντας το character coding...

Θυμάμαι τότε που γαμούσες μέσω shoutcast...

Ανακαλώ τις εξομολογήσεις και τις παραδοχές σου μέσω meta-blogging

Σε βλέπω να νουθετείς μέσω posts...

Σε αισθάνομαι να υπερασπίζεσαι τα πιστεύω σου μέσω moderation...

Σε νιώθω να κάνεις γόνιμο και επί-ίσοις-όροις διάλογο μέσω administration...

...Γουστάρω!!!

θα μου στείλεις φωτογραφία με τη φατσούλα σου; έτσι, για να προσαρμόσω κι εγώ τα λεγόμενα και τον χαρακτήρα μου... αν είσαι κοπέλα και μου αρέσεις θα γίνω γλυκός, ευαίσθητος, προβληματισμένος, τα κείμενά μου θα είναι απόμακρα και ποιητικά, θα είμαι ένα παιδί που ζητά προστασία σε μια αγκαλιά... αν είσαι άνδρας και οι απόψεις μας συμπίπτουν θα γίνω εξωστρεφής, μάγκας και θα βγούμε για τάβλι και τσίπουρα... αν διαφωνούμε, θα ανταλλάξουμε απειλητικά posts... αν με αφήσεις αδιάφορο, θα περνώ που και που να αφήνω σχόλια όπως "καλό κείμενο, μπράβο"...

We all live in an HTML submarine

WE?

ALL?

Not really...

Στάχτη και Burberry's

Να στηρίξω κι εγώ με τη σειρά μου τη μεγάλη συγκέντρωση απόψε στις 7 το απόγευμα έξω από την Βουλή, για την αναδάσωση-διάσωση του εμπρησθέντος δρυμού της Πάρνηθας. Έχοντας την εμπειρία μιας Κασσάνδρας, ενός Σέιχ Σου και μιας Θάσου, εύχομαι σε όσους δεν έχουν ζήσει από κοντά κάτι τέτοιο, να μην τύχει να το ζήσουν ποτέ.

Οι οικοπεδοφάγοι και οι ανταλλαγείς-απαλλαγείς ευθυνών πέτυχαν τον στόχο τους για άλλη μια φορά αλλά ο αγώνας όλων ημών δεν έχει τελειώσει και δεν σταματά εδώ.

Ελπίζω πως κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης θα αναγνωρίσει πλέον την αλητεία των ιθυνόντων της κυβέρνησης και της κάθε κυβέρνησης που με υπέρμετρη ανοχή και ανύπαρκτη ενοχή όχι μόνον υποκύπτει στα οικονομικά συμφέροντα του κάθε ιδιώτη, αλλά και τα προωθεί. Να ξέρετε ότι οι αλήτες που μας κυβερνούν έχουν πολλούς ακόμη «ευγενείς στόχους» να εκπληρώσουν.

Συνεπώς, πρέπει όχι μόνο να ευαισθητοποιηθούμε αλλά και να τους μαυρίσουμε στις επόμενες καλπομαχίες.

Μπουρδέλα

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία;

Ψωμί, σαρδέλα και τσάμπα στα μπουρδέλα!

Δεν θα δουλέψει ρε μαλάκα!!!

Επισκεφτείτε την σελίδα τους: www.myspace.com/otinanaiproductions και αποκτήστε και ένα DVD με την ταινία τους James Δοντ: Επιχείρηση Ρωσομπλιέτ

Διάθεση

John Barry - The Persuaders Theme

Σήμερα έχω κέφια. Όχι τίποτε «αμάν και τι», απλώς χαμογελάω κατά μέσο όρο κάθε 2 ώρες και 37 λεπτά. Τον υπόλοιπο χρόνο κοιμάμαι ή τριγυρίζω άσκοπα στην πόλη. Συνήθως σκέπτομαι τρόπους να γίνω πλούσιος χωρίς σπατάλη κόπου και χρόνου. Διάβαζα πριν λίγο ένα e-book με τον ευρηματικό τίτλο "Steal This Book!" το οποίο πραγματεύεται διάφορους τρόπους να πιει, να φάει και να ταξιδέψει κάποιος τσάμπα στην Αμερική του 1970. Γενικότερα, πρόκειται για ένα οριακά βλακώδες πόνημα που, ωστόσο, περιέχει μερικούς αστείους τρόπους να καταπολεμήσει κανείς την ανία του υπό την ψευδαίσθηση ότι κατατροπώνει το σύστημα. Ανάμεσα σε άλλα, αναφέρει πώς με τη χρήση μιας νεκρής κατσαρίδας μπορεί κάποιος να φάει δωρεάν σε gourmet εστιατόρια. Το κόλπο αυτό το πρωτοσυνάντησα σε ένα από τα πλέον αγαπημένα μου βιβλία, αυτό του Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν με τίτλο "Ο Μόνος Δρόμος". O ήρωας του βιβλίου είναι ένας τύπος ονόματι Πασαζαντές ο οποίος κάνει συνεχώς απάτες επειδή αυτός είναι ο «μόνος δρόμος» που μπορεί να ακολουθήσει στη μίζερη ζωή του. Αν το βρείτε, αρπάξτε το οπωσδήποτε...

Λοιπόν, τι έλεγα; Α, ναι, σήμερα έχω κέφια και υπολογίζω ότι η διάθεσή μου αυτή θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της αποψινής βραδιάς - όπερ και επιτάσσει προσπάθεια «κανονικής» κοινωνικοποίησης και επικοινωνίας! Για να δούμε...μούμπλε...μούμπλε... λες να συμπεριφερθώ «κανονικά» απόψε; Η τρέλα είναι η λογική των λίγων, ώρα να δοκιμάσω και αυτή των πολλών (συχνά οριζόμενη ως «σωφροσύνη»)!

Βασικά, τα γράφω όλα αυτά επειδή δεν ξέρω ακριβώς τι να κάνω και περιμένω τις δικές σας εναλλακτικές προτάσεις.









(το κομμάτι στην κορφή του ποστ είναι για την Nosyparker η οποία το άκουσε σε ένα από τα sets μου και ζήτησε να της το γράψω)

Infinite Spark

Ομολογώ πως δεν ξέρω πια τι να γράψω. Είναι καιρός που σταμάτησα να «εκφράζω» οργιωδώς και «με δηκτικό τρόπο» τις απόψεις μου επί διαφόρων θεμάτων (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία).
Η «ρετσινιά» του «παρμένου», του «μισανθρώπου», του τύπου που τον ενοχλούν «όλοι και όλα» κατέληξε να με κυνηγά, ενώ στην πραγματικότητα ο στόχος μου ήταν άλλος (για την ακρίβεια, ο στόχος μου δεν ήταν απολύτως κανένας - σκέψεις μοιραζόμουν και προσπαθούσα να δω αν τελικά συμβαίνει τίποτε ουσιώδες στον κόσμο γύρω μου, συμμετέχοντας κι εγώ σε αυτό το αλισβερίσι).
Ωστόσο, η σημασία του «καλύτερα να αγωνίζεσαι μάταια, παρά να ζεις μάταια» παραείναι υψηλή για να την αγνοήσω.
Αυτό που με κάνει να απορώ περισσότερο είναι η παροιμιώδης πλέον ευκολία με την οποία οι άνθρωποι ξεχνούν, υπομένουν, συμβιβάζονται, επικοινωνούν, ζουν. Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με ανδρείκελα που κάνουν την «επανάστασή» τους συζητώντας αλλά όταν έρθει η ώρα να «πατήσουν πόδι» και να διεκδικήσουν, συμβιβάζονται και υποχωρούν, είτε γιατί φοβούνται τις συνέπειες, είτε γιατί πραγματικά δεν το πίστευαν όταν το έλεγαν.
Όλοι γύρω μου παραπονούνται: «τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, οι συνθήκες ζωής είναι πλέον αβάσταχτες, οι πόροι λιγοστεύουν, τα οικονομικά μας είναι για τα κλάματα, επικοινωνία μηδέν, κατανόηση μηδέν, εξυπηρέτηση μηδέν, δεν τηρούνται πλέον ούτε τα αυτονόητα». Ωστόσο, ψηφίζουν. Τους ίδιους καραγκιόζηδες κάθε φορά, μπας και βολέψουν το μονάκριβό βλαστάρι τους. Δεν αντιδρούν σε τίποτε, παρά μόνον για να του προσδώσουν την απαραίτητη «γραφικότητα»: οι πορείες διαμαρτυρίας είναι προβλέψιμες, τα διάφορα «ψηφίσματα» που κάθε τρεις και λίγο εμφανίζονται για να προασπίσουν τα δικαιώματα του απλού πολίτη είναι ένα μάτσο χιλιοειπωμένες φωτοτυπημένες φιλοσοφίες της σειράς. Οι «προοδευτικοί» χώροι έχουν γεμίσει αριβίστες και επαγγελματίες επαναστάτες, οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες κάθε είδους αποτελούνται από φασιστοειδείς προβοκάτορες έτοιμους να αμαυρώσουν τους αγώνες κάθε αγνού αγωνιστή. Το κατεστημένο της χουντοδεξιάς του Καραμανλή και της σκατοπαρέας του καλώς κρατεί, ο νεποτισμός του σιχαμένου γένους του Μητσοτάκη και των υπολοίπων καραδοκούν στη γωνιά να το αντικαταστήσουν επάξια, καθιστώντας πια αναγκαία την ανακατανομή του πλούτου, όσο κι αν πολλοί βολεύονται με το να θεωρούν τάχα «ουτοπική» οποιαδήποτε αντίδραση.
Το χειρότερο πράγμα που ακούω είναι από τα στόματα σκεπτόμενων ανθρώπων: «και να αντιδράσεις, τι θα πετύχεις; δεν θα καταφέρεις τίποτα, αυτοί θα επικρατήσουν και πάλι»... σας ευχαριστώ πολύ, «ήρωες» της εποχής μου: εσείς είστε οι μόνοι που θα μπορούσατε, συσπειρωμένοι, να φέρετε την αλλαγή προς το καλύτερο αλλά είστε συμβιβασμένοι και χεσμένοι όσο κανένας άλλος. Εσάς φοβάμαι και όχι τους ξεκάθαρα ηλίθιους που ψηφίζουν με την ίδια ανεμελιά με την οποία διαλέγουν το πεπόνι από το μανάβη. Εσάς φοβάμαι που, αντί να είστε στην πρώτη γραμμή και να ενώνετε γύρω σας τους ανθρώπους, αναλώνεστε στο κωλοφίλημα και στην «αναλυτική προσέγγιση» των μεγαλοεκδοτών και των λοιπών «εγκεφάλων» αυτού του τόπου που λέγεται «αγάλματα και κίονες φτιαγμένα από σκατά». Άλλοι ξέρετε μόνο να αναπολείτε τις «χαμένες πατρίδες» και το «μεγαλείο της Ελλάδος» και να εκφράζετε με αμφιθυμία και στόμφο την «ανησυχία σας για το πού οδεύει αυτός ο τόπος». Καθυστερημένα και ουτιδανά ανθρωπάρια όπως ο Ψωμιάδης είναι οι «μπαμπούλες» σας, τους οποίους βρίζετε όταν λείπουν αλλά γλείφετε τους βρομερούς κώλους τους όταν τους συναντάτε.
Χθες, περπατώντας στο κέντρο της πόλης, μια γυναίκα με έναν τηλεβόα καθόταν και εκτόξευε κουβέντες στις ορδές της κατανάλωσης που κοιτούσαν τις βιτρίνες των δρόμων με την ίδια λαχτάρα που το πεινασμένο σκυλί κοιτά το ξεροκόμματο. Σήμερα, στο λεωφορείο, ένας καλοντυμένος «κύριος» υπερηφανευόταν για το «μέσο» που χρησιμοποίησε για να βάλει την - κατά τα λεγόμενά του - «άξια» κορούλα του στο δημόσιο. Προχθές, ένας «μορφωμένος» κύριος διάβαζε την εφημερίδα του και με απαράμιλλη αναλυτικότητα και διορατικότητα εγκωμίαζε τη χώρα μας και τη νοοτροπία της, σε σύγκριση με τη «διεφθαρμένη» δύση.
Η ιστορία έχει καταγεγραμμένα πολλά γεγονότα. Υπάρχουν αγώνες με ιδρώτα και αίμα που αποτέλεσαν την πιο ζωντανή πραγματικότητα στην ιστορία αυτού του τόπου.
Πριν 35 χρόνια υπήρξαν άνθρωποι που τους ξερίζωναν τα γένια στα μπουντρούμια της ασφάλειας επειδή πετούσαν προκηρύξεις, για να βγαίνει σήμερα ελεύθερη και αλογόκριτη η ξανθιά πουτάνα της σαββατιάτικης μεσημεριανής εκπομπής του Αντ1 και να ξεστομίζει εμέσματα τα οποία γίνονται εδέσματα στα στόματα των τηλεθεατών. Έτσι είναι όμως. Ελευθερία χειρότερη και από την ασυδοσία. Λεκέδες από σπέρμα μεροκαματιάρηδων στα πορνοDVD των εφημερίδων, της μοναδικής ενημέρωσης που κάποτε μας έβγαζε ασπροπρόσωπους και μας κρατούσε σε εγρήγορση. Άνθρωποι ανίκανοι προς δικαιοπραξία γίνονται θέαμα στην τηλεόραση άδοντας στίχους φτιαγμένους από τις μύξες του κάθε έξυπνου. Όλα είναι «φτώχεια που θέλει καλοπέραση».
Όχι, δεν είμαι «αναρχικός». Τουλάχιστον, δεν είμαι αναρχούμενος ούτε και προβοκάτορας σαν αυτούς τους «αναρχικούς» που μας παρουσιάζουν τα μέσα. Ούτε κομμουνιστής είμαι. Αν το ΚΚΕ εκφράζει τον κομμουνισμό σήμερα, τότε είμαι ακριβώς το αντίθετο. Πώς είναι δυνατόν να εμπιστευτεί κάποιος ένα κόμμα το οποίο «εναντιώνεται στην καταστροφή των συμβόλων του Σοβιέτ επειδή αποτελούν καταγεγραμμένη ιστορία» και τό ίδιο κόμμα συναινεί στην καταστροφή των φακέλων των αγωνιστών το '90 επειδή «ήθελε να είναι όλα τα μέλη του ίσα και να μην αποτελεί το αντιστασιακό τους παρελθόν τροχοπέδη». Το αντιστασιακό παρελθόν, οι συλλήψεις και τα βασανιστήρια δεν είναι λοιπόν καταγεγραμμένη ιστορία; ΚΚΕ: Τσιράκια της δεξιάς για να παίρνουν ψηφοφόρους από το βρόμικο ΠαΣοΚ.
Έχει πάει ήδη πολύ μακριά η βαλίτζα αλλά δικό μου είναι το κείμενο και ό,τι θέλω γράφω. Και όχι, δεν είναι «παράπονο» αυτό που εκφράζω. Ούτε οργή. Είναι απλή κριτική. Γύρω μου όλα φαίνονται ανούσια αλλά κι επικίνδυνα. Έχω το δικαίωμα να κρινω. Και να κριθώ. Από ντόμπρους ανθρώπους όμως. Όχι από τσουτσέκια.

Α, ναι, να μην ξεχάσω: αγαπητοί ανωνυμοεπώνυμοι αντιεξουσιαστές, προοδευτικοί και όπως αλλιώς αυτοαποκαλείστε, μην μου ξαναστείλετε newsletters και λοιπές παπαριές των αγώνων σας. Δεν γουστάρω να ενταχθώ πουθενά, ούτε φυσικά να αποκτήσω κάποια ταμπέλα, όπως οι περισσότεροι από σας κόπτονται. Οι απόψεις μου είναι αυτές που εκφράζω ξεκάθαρα κάθε φορά και δε γουστάρω βρόμικα καπελώματα. Άει στο διάολο.

Όσο για τους υπόλοιπους, γι' αυτούς που εξαιτίας τους ζούμε εμείς οι απλοί πολίτες μέσα στα σκατά... η ώρα σας πλησιάζει. Γελάτε με σαγόνια άλλων και το ξέρετε.

Άντε στο καλό, μάγκες

25 Τρόποι Να Κόψετε Το Κάπνισμα

Εγώ τα κατάφερα πάντως και παραμένω «άκαπνος» από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δεν είναι δύσκολο, θέληση χρειάζεται μόνο (δεν ακούγεται πολύ «κλισέ» αυτό; Ναι! Είναι κλισέ! Κάντε ό,τι γουστάρετε στην τελική! Συνεχίστε να καπνίζετε καρκινοσωλήνες!!!).

Το βιντεάκι είναι από τη συλλογή μου και είναι δημιούργημα του Bill Plympton. Όσοι από σας προλάβατε τον πρώτο καιρό του ανεκδιήγητου πλέον MTV, θα θυμάστε σίγουρα κάποια από τα καρτούνς του ίδιου να μπαίνουν εμβόλιμα μεταξύ εκπομπών και βίντεο-κλιπς. Αν θέλετε, ψάξτε και βρείτε την ταινία του με τίτλο "The Tune". Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει πολύ.

Pericleto (Δημήτρης Πουλικάκος)

Μια μικρού μήκους ταινία του Δημήτρη Πουλικάκου, για τα μάτια σας μόνο.

(από την προσωπική μου συλλογή)

Μωρή Κάμπια!!!

Κάμπιες, Βίδες, Κουρούνες...

Όλα τα έχει ο ΘΒ και τύφλα να'χει ο Marlon Brando!!!

(από την προσωπική μου συλλογή)

Torrente - "όχι τίποτε πούστικα πράγματα!"

Ο διεφθαρμένος μαδριλένος μπάτσος Τορέντε προτείνει έναν τρόπο να σκοτώσει την ώρα του με τον συνεργάτη του καθώς περιμένουν την εμφάνιση των κακοποιών που παρακολουθούν...

(από την προσωπική μου συλλογή)

Εφ' άπαξ

Atomic Rooster - The Devils Answer.mp3



- ...Λοιπόν;

- Τί λοιπόν;

- Έχεις σπίτι για νοίκιασμα;

- Το πουλί έχει φτερά και ο λύκος νιώθει μοναξιά...

- ...Ηλεκτρικό ρεύμα έχει;

- Περιλαμβάνεται στο ενοίκιο. Ο πυλώνας είναι δίπλα στο σπίτι. Θα σου δανείσω ένα κατσαβίδι. Και πολλά ζητάς.

(βρίσκει κάποιον να του συνδέσει λαθραία το ηλεκτρικό)

- Ευχαριστώ. Τί σου χρωστάω;

- Αν με βρείς ποτέ σε κάποιο χαντάκι ξαπλωμένο μπρούμυτα, γύρνα με ανάσκελα...


(από την ταινία Ο Άνθρωπος Χωρίς Παρελθόν του Άκι Καουρισμάκι)






Η αξία μιας καλής ατάκας δεν έγκειται μόνο στο περιεχόμενό της. Εξαρτάται άμεσα από την στιγμή και τις συνθήκες της περίστασης κατά την οποία λέγεται. Συνήθως αυτοί που δεν προσχεδιάζουν ποτέ τα λόγια τους, μιλούν ουσιωδώς. Το όμορφο είναι ότι η ουσία των λεγομένων τους αλλάζει ανάλογα με την ψυχοσύνθεση και την εκάστοτε διάθεση των δεκτών.
Την πρώτη φορά που είδα την παραπάνω ταινία, δεν χαμογέλασα ούτε στιγμή. Τη δεύτερη φορά, γέλασα αρκετά. Την τρίτη φορά συνέβησαν και τα δύο. Τα συναισθήματά μου όμως ήταν ίδια, κάθε φορά.






- (Ντόρις): Δεν έχεις καθόλου αξίες. Είσαι γεμάτος μηδενισμό, κυνισμό, σαρκασμό και οργασμό!

- (Χάρι): Ει! Στη Γαλλία θα μπορούσα να θέσω υποψηφιότητα με αυτό το σλόγκαν και να κερδίσω κιόλας!!!

- (Ντόρις): Δεν ακολουθείς πια τις επιταγές του Ιουδαϊσμού. Δεν τηρείς την παράδοση!

- (Χάρι): Ποια παράδοση; Παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της μονιμότητας!


(από την ταινία "Deconstructing Harry" του Woody Allen)


Δυο φράσεις μόνο διαλύουν, αποδομούν (deconstruct) "αξίες" και "παραδόσεις". Μακάρι να συνέβαινε εφ' άπαξ...

Fade Out

Έλλειψη χρόνου, διάθεσης, έμπνευσης και φιλοδοξίας είναι ο λόγος για τον οποίο έχω πολύ καιρό να γράψω.

Δυστυχώς, δεν μπορώ πλέον να εξυπηρετήσω τις απαιτήσεις του μέσου: δυσκολεύομαι να βρω το χρόνο να απαντήσω σε σχόλια και επισκέπτομαι άλλα ιστολόγια (αλλά και το δικό μου) σπάνια.

Δεν μπορώ επίσης να αναλώνομαι σε σκέψεις και συζητήσεις σχετικά με την επισκεψιμότητα του ιστολογίου μου - νομίζω ότι ποτέ δεν το έκανα (ξέρω αξιόλογους ανθρώπους που κρέμονται κυριολεκτικά από την επισκεψιμότητα του ιστολογίου τους και αυτό με λυπεί).

Δεν μπορώ να συζητώ για τα ιστολόγια, για το τι είπε κι έκανε ο τάδε και ο δείνα (ο τάδε και ο δήθεν, ίσως) και συναφή θέματα.

Βρίσκω επίσης υπερβολικά ανιαρό το γεγονός ότι, όταν τύχει να συναντώ ιστολόγους στην πραγματική ζωή και βγαίνουμε έξω ως «παρέα» (άλλο «μεγάλο» θέμα αυτό), το 99% των συζητήσεων καταλαμβάνεται από το θέμα του μπλόγκινγκ. Σαν να είμαι φαντάρος και να βγαίνω με τους υπόλοιπους του λόχου μου: όλοι μιλούν για στρατό.

Δεν θέλω να αισθάνομαι ότι το θέμα των μπλόγκς πρέπει οπωσδήποτε να στοιχειώνει όλες τις γνωριμίες που προέκυψαν από αυτό. Προτιμώ μια «κανονική» επικοινωνία. Το μπλόγκινγκ είναι το μέσο και όχι το θέμα ή ο λόγος που επικοινωνούμε.

Το ποστ αυτό γράφτηκε γιατί αισθάνθηκα απογοητευμένος από μερικούς ανθρώπους τους οποίους γνώρισα μέσω του μπλόγκινγκ, τους εκτίμησα πολύ αλλά ανακάλυψα ότι είναι τελικά θύματα του μέσου και της «αναγνωρισιμότητας» και της «δημοφιλίας (αν είναι δόκιμος ο όρος) που αυτό μπορεί να προσφέρει. Άνθρωποι που έχουν να πουν κάτι, ασχολούνται με τους visitors της σελίδας τους και πώς θα αυξήσουν τον αριθμό τους. Η ικανότητα, η έμπνευση και η όρεξή τους εξαρτώνται από αυτό. Είναι σα να ζωγραφίζει κάποιος με συγκεκριμένη τεχνοτροπία και θεματολογία μόνο και μόνο για να γίνει δημοφιλής και όχι για να εκφραστεί και να μπει στο «αλισβερίσι» συναισθημάτων και απόψεων: αυτός λοιπόν δεν είναι καλλιτέχνης. Ομοίως κι ένας αξιόλογος ιστολόγος, ο οποίος γράφει για να έχει επισκεψιμότητα και όχι για να εκφραστεί και να ανταλλάξει απόψεις: δεν είναι λογοτέχνης. Ωστόσο, αν έχει πολλούς επισκέπτες στη σελίδα του, νομίζει ότι είναι.

Γενικότερα, δεν με ενδιαφέρει τίποτε το οποίο γίνεται μόνο και μόνο για την «ποθητή» αναγνώριση. Και ούτε θέλω να έχω πάρε-δώσε με ανθρώπους που επιδιώκουν κάτι τέτοιο, όσο αξιόλογοι κι αν είναι κι όσο κι αν απολαμβάνουν την εκτίμησή μου ως προσωπικότητες.

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ απογοητεύομαι από την επικράτηση της αυτοπροβολής πάνω στην προσωπικότητα.

Απογοητεύτηκα πολύ από μερικούς. Αλλά, δεν πειράζει. Ίσως και να μη τους νοιάζει. Αν τους νοιάζει περισσότερο ο αριθμός των «επισκεπτών» τους... δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αλλά σίγουρα δεν μπορω και να επικοινωνήσω μαζί τους. Κι αν μπορώ, τότε δεν θέλω.

(Σημείωση: πολλοί από σας θα παρατηρήσατε ότι έχω κι εγώ visitor counter - οι λόγοι είναι καθαρά τεχνικοί: αποτελεί μέρος του tracker που έβαλα όταν κάποιος ανώνυμος μαλάκας σχολίαζε βλακωδώς σε αυτό το μπλογκ... τώρα που το σκέφτομαι, θα το ξηλώσω το τρακεράκι μου φαίνεται)

Εσείς πόσο πληρώσατε για καφέ σήμερα;

Εγώ κι ο πατέρας μου πληρώσαμε τα παραπάνω για έναν ελληνικό κι έναν γαλλικό, σήμερα το πρωί. Το μαγαζί είχε καλή θέα πάντως. Κι απ' ότι πρόσεξα, αποτελεί υποκατάστημα της αλυσίδας franchise με την επωνυμία Coffee Energy. Μόνο που, με τις τιμές που έχουν, θα έπρεπε να ονομαστούν Nuclear Coffee Energy.

Νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου υπερβολικός.

Μούμπλε... μούμπλε

Μόλις πριν από λίγο κατάλαβα ότι το ακατανόητο «μούμπλε μούμπλε» που διαβάζαμε μικροί στα «Μίκυ Μάους» είναι απόδοση του mumble, ρήματος που σημαίνει μιλώ ακατάληπτα προφέροντας τις λέξεις μέσα στο στόμα μου όπως ο μέγιστος τρόμπας Θέμος Αναστασιάδης.

Η συνειδητοποίηση αυτή με ωθεί στην άμεση χρήση όπλων αλλά και στον εμπρησμό δημοσίων κτιρίων.

Μπα μωρέ, δε γαμείς, ας πάω να την πέσω καλύτερα...

Τίποτα

Ulrich Schnauss - On My Own.mp3

Σήμερα δεν έχω όρεξη να γράψω για τίποτα.

Ο καιρός είναι καλοκαιρινός, οι δρόμοι γεμάτοι ανθρώπους, τα μαγαζιά σφύζουν από ζωή, τα αυτοκίνητα περνούν δίπλα μου.

Κι εγώ δεν έχω όρεξη να γράψω για τίποτα.

Λέω να παρατήσω όλα όσα έχω να κάνω σήμερα, να ανεβώ στο βουνό και να κοιτάζω την πόλη χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Ή, αν είναι να σκέφτομαι κάτι, να το ξεχάσω αμέσως, είτε είναι καλό, είτε όχι.

Σήμερα, όπως συνήθως, δεν έχω όρεξη να γράψω για τίποτα.

Ούτε αισθάνομαι τίποτα. Για κανέναν. Όχι με την «μίζερη» έννοια του πράγματος. Δεν έχω άλλο χρόνο για «μιζέριες». Πολύ απλά, δεν έχω κανέναν στο μυαλό μου σήμερα. Ωραία είναι. Καμιά φορά νιώθω ότι έχω πράγματα να μοιραστώ αλλά δεν θέλω να μπω στη διαδικασία. Είναι ένα είδος περίεργης ανίας η οποία περιλαμβάνει πολλές έννοιες με το στερητικό άλφα.

Σήμερα, ενδέχεται να μην έχω όρεξη να γράψω για τίποτα.

Ούτε και να σχολιάσω επίσης. Ούτε και να απαντήσω. Θέλω μόνο να βουλιάξω σε έναν καναπέ, να βάλω μουσική και να αρχίσω να πίνω. Όχι επιθετικά, μόνο μέχρι να «κάνω κεφάλι». Και μετά, να πιω κι άλλο. Επιθετικά.

Σήμερα μπορεί και να γράψω κάτι. Αλλά, δεν θα έχει καμία σημασία. Θα είναι ένα τίποτα.

Μιλάω για μένα επειδή δεν έχω κάποιον άλλο για να μιλήσω γι' αυτόν. Είναι ένας τρόπος να αποφεύγω να μη γράφω τίποτα.

Ένα καταπληκτικό ποστ του tyxod

Ένα από τα καλύτερα ποστς που έχουν περάσει από μπροστά μου είναι και αυτό από τον tyxod.

Απολαυστικό. Give it a go.